Tagged!

Ik ben door Susan getagged (vind daar maar es een goede Nederlandse vertaling voor) om 10 kleine dingen te noemen die me een groot genoegen/plezier geven. Nou hier komen ze dan:

1. Een klein rozig heerlijk ruikend kindje in pyjama op de bank, vlak nadat ze in bad is geweest (ik kan haar dan wel opvreten!).

2. De eerste warme dag in het jaar waarop je zonder jas naar buiten kan.

3. De geur van versgebakken brood in de ochtend, als je net uit je bed komt.

4. Een avondje alleen voor de buis met de leukste vrouwenseries op tv (zoals Rozengeur en wodka lime en Koppels).

5. 's Ochtends op de weegschaal staan en ontdekken dat er weer wat kilootjes/pondjes af zijn.

6. Sara horen lachen vanuit haar diepste binnenste (dan lacht mijn hart mee).

7. Na de hele dag me in huis in het zweet gewerkt te hebben het resultaat hiervan aan het einde van de dag zien: een heerlijk schoon opgeruimd en fris ruikend stekje (het gaat me hier logischerwijs om het resultaat wat mij plezier geeft...niet het schoonmaken vooraf...).

8. Na een hele dag winkelen met zakken vol leuke koopjes thuis te komen, om daar vervolgens de nieuwste aanwinsten stuk voor stuk nogmaals te bewonderen.

9. Met m'n beste vriendin leuke anekdotes van vroeger naar boven halen.

10. En deze heb ik van Susan 'gestolen' maar ik kan er ook niet omheen: een nacht zonder onderbrekingen door te kunnen slapen... en daar voeg ik dan nog aan toe dat ik dan het liefst ook nog een gat in de dag zou willen slapen.

Susan, bedankt...door jou ben ik weer even stil blijven staan bij de leuke dingen in het leven!

En ja, nu is het de bedoeling dat ik 10 mensen ga "taggen", maar ik lees maar 3 andere weblogs, waarvan die van Susan er één is en die van Francine een ander...maar die is ook al door Susan "getagged". Dan blijft alleen Chantal nog over. Dus Chantal, bij deze aan jou de taak! (als je wilt natuurlijk, voel je anders vrij om me te negeren hoor).

Wie overigens de goede Nederlandse vertaling kent voor: "I got tagged by... voel je vrij om het me te laten weten!

O ja, ik heb trouwens nieuw haar:

Nador, Oran en Groningen

Ik ben half Nederlands en half Marokkaans. Diden is Algerijns. Dat betekent dat Sara drie 'soorten' bloed heeft. Het lijkt me daarom leuk om even een korte impressie te geven van de drie steden waar we vandaan komen: Nador (stad in Marokko waar m'n vader vandaan komt), Oran (stad waar Diden vandaan komt) en Groningen (de stad waar Sara en ik geboren zijn en waar we nu wonen).

Nador:





Oran:





Groningen:





De foto's zijn overigens van internet gejat ;)

10-kilogrens

Het afvallen gaat weer de goede kant op. Na een tijdje stil gestaan te hebben val ik nu beetje bj beetje weer af. Inmiddels ben ik ruim 10 kilo afgevallen en ik voel me goed! Ik merk nu al dat de trap oplopen me al wat beter afgaat. Zoals Sara's juf al zei: het scheelt nu ongeveer twee grote zakken aardappels meeslepen. En dat is te merken!

Ik ben vandaag met vast voedsel begonnen. Hmmm daar was ik wel aan toe hoor. Op zich was het vloeibare goed vol te houden, maar op den duur begin je toch wel naar iets stevigers te verlangen. Vanochtend een geroosterd broodje gehad en vanmiddag weer. Tussendoor nog een halve appel genomen. Net heb ik een lasagnemaaltijd van de Appie gehaald (spinazie/zalm). Oefff dat viel me best zwaar. Ik heb in totaal een halve portie gehad en ik ben nu echt propje propje vol. Ben benieuwd of dit volle gevoel blijft.

Waar ik nog wel wat moeite mee heb is om voldoende vocht binnen te krijgen. Ik weet van mezelf dat ik daar in de zomer minder moeite mee heb, maar eigenlijk moet ik het nu ook wat zien op te bouwen.

Verder heb ik besloten om me aan te melden bij de Achmea Health Center. Wat beweging kan echt geen kwaad dus daarom nu toch maar spijkers met koppen geslagen. Echt goedkoop is het niet...maar ja, je moet er wat voor over hebben hè. Er zit in ieder geval een zwembad bij in, dus daar kan ik lekker in ontspannen na me in het zweet gewerkt te hebben. Het zit hier om de hoek, dus heb ik ook geen excuus om niet heen te gaan.

Dan even wat anders. Sara is WEER ziek. Ze wilde gisteravond om 18.00 uur al gaan slapen en wilde echt niets eten. Ik kon haar zelfs niet over halen om wat augurken of chips te eten, terwijl dat er normaal gesproken altijd wel in gaat. Ik heb haar dus maar naar bed gebracht. Toen ik even later bij haar ging kijken voelde ik al dat ze hoge koorts had. Meteen maar ff getempt en ja hoor...40 graden koorts. Vanochtend leek het even wat beter te gaan, maar ze ligt de hele middag alweer op de bank met flinke koorts. Na haar 'operatie' had ik toch echt de hoop dat we de ergste ziekteperiodes met haar wel gehad zouden hebben. Tja, niet dus.

Nou mijn kleine meid wordt net weer eventjes wakker. Ik ga haar even lekker verwennen.


Mijn schatje. Op de bank liggen ziek te zijn :(

Dreams

Laatste creatie:


(Klik op de foto voor een grotere versie)

Bloemetje

Van mijn werk ontving ik deze prachtige bloemen, vanwege de operatie die ik heb ondergaan. Een fotootje waard toch?



Bedankt!

De geitenboerderij

Tweede paasdag zijn we naar de geitenboerderij geweest. Voor Sara was het één groot feest. Een beetje laat misschien, maar ik wil toch nog graag even wat fotootjes spammen (klik op de foto voor een groter formaat):


Een geit de fles geven...


De allerkleinste geitjes


Koetje rijden


Tussen de geiten van de glijbaan


Op de trekker!


Taartjes bakken in de zandbak


Tot slot nog even genieten van een lekker ijsje...


...en wat drinken

We hebben heerlijk genoten!

Fillempjuh!

Vanochtend heb ik een eerste controle bij de chirurg gehad. Ik had om 10.45 uur een afspraak en was een kwartiertje eerder aanwezig. I.v.m. drukte op de weg vind ik het altijd moeilijk in te schatten hoe lang ik er over doe van Groningen naar Emmen, vandaar dat ik zorg dat ik ruim op tijd vertrek. Nou, niet nodig dus. Tenminste...vandaag niet. Ik was pas om kwart voor twaalf aan de beurt. Ik had het dus echt een beetje gehad.

Gelukkig was dr. Reynen meer dan tevreden over het totaal aantal afgevallen kilo's (8!), dus dat maakte het weer een beetje goed. Al was ik natuurlijk al een paar kilootjes kwijt voor de operatie. Nadat de hechtingen eruit zijn gehaald stond ik drie minuten later alweer buiten. A.s. dinsdag mag ik met vast voedsel beginnen, dus is het even afwachten hoe het afvallen dan verloopt. Ik stond overigens al drie dagen stil kwa gewicht en vanochtend was ik zelfs een kilo aangekomen. Volgens de verpleegkundige gebeurt dit wel vaker en is het niets om me zorgen over te maken. Dit was ook wat een andere vrouw in de wachtkamer me vertelde. Zij heeft inmiddels ruim een jaar haar maagbandje en was als 42 kilo afgevallen vertelde ze me. Nou, daar teken ik voor! 15 mei moet ik weer heen voor de volgende controle en hoogst waarschijnlijk word ik dan ook voor het eerst opgespoten.

Vanavond gezellig met Diden naar de film geweest. Dát was lang geleden! We zijn naar Inside Man geweest. Goede keus! Daarna zijn we naar een eetcafé geweest waar ze Marokkaanse gerechten serveren (voor de Groningers onder ons: De Padangbar). Aangezien ik nog steeds vloeibaar moet eten ben ik voor Harira gegaan. Een heerlijk pittig Marokkaans soepje. Ik moet zeggen dat ik duidelijk een remming voelde door mijn maagbandje. Na een half kopje was ik compleet vol. Na zo'n tien minuutjes gewacht te hebben was dit gevoel weer wat gezakt, waardoor ik de rest van het kopje nog heb opgegeten. Dat had ik eigenlijk niet moeten doen, want ik was daarna toch echt wel té vol en dat voelde niet lekker in m'n maag. Weer wat geleerd voor een volgende keer.

Bij thuiskomst bleek dat m'n moeder (die op Sara paste) m'n hele berg was had opgevouwen. Stiekem had ik daar een beetje op aangestuurd hoor, maar in ieder geval: BEDANKT MAM! Lekker thuiskomen zo.

Trotse bezitter van een.....maagbandje!

Jaaaa ik heb het overleefd!

Al met al is het me allemaal nog redelijk meegevallen. Ik heb me niet echt geweldig gevoeld natuurlijk...en nog steeds niet...maar het was te doen. De eerste twee dagen veel pijn gehad op de borst en veel misselijk geweest. Ik heb toen morfine gehad en iets tegen de misselijkheid. Dat hielp wel iets, maar ondanks dat toch nog twee keer moeten spugen. En ik kan je vertellen....dat is geen pretje als je vlak daarvoor een maagoperatie hebt gehad. Van de morfine werd ik overigens erg suf, maar dat was juist wel lekker...want hierdoor heb ik lekker kunnen slapen (bijna de hele dag door).

Op dit moment heb ik nauwelijks nog pijn. Wel ben ik nog erg moe en heb een erg vervelend gevoel in m'n maag. Moeilijk te beschrijven hoe het nou precies voelt. Ik zal een poging doen:
1. alsof er een bom in m'n buik is ontploft.
2. alsof al m'n ingewanden los in m'n buik liggen, waardoor deze mee bewegen als ik me op m'n andere zij draai.
3. alsof iemand de hele dag door van binnenuit aan m'n maag loopt te trekken.

Ik ga er maar vanuit dat dit iets tijdelijks is en dat het weer verdwijnt als m'n lichaam weer wat tot rust is gekomen. Slapen gaat door dit vervelende gevoel namelijk erg moeilijk en ook maskeert dit gevoel het hongergevoel en het "volle gevoel". Daardoor weet ik vaak niet of ik nou te weinig heb gegeten (gedronken) of te veel. Ik moet deze week in ieder geval 1500 ml gladvloeibaar voedsel per dag eten/drinken, maar kom daar nog lang niet aan. Als ik de helft daarvan nuttig is het veel! Vanaf volgende week mag ik vloeibaar voedsel waar bijvoorbeeld kleine stukjes fruit o.i.d. inzit.

Ik ben in ieder geval in drie dagen tijd al 3,5 kg kwijt, maar dat is ook wel logisch met alleen maar vloeibaar voedsel. Het begin is er in ieder geval!

Een gedetailleerder verslag volgt nog wel een keertje. Ik moet nu eerst weer even gaan liggen, want dit kost me meer energie dan ik had verwacht.

Galgenmaal

Op de valreep nog even een berichtje van me. Ik heb net m'n galgenmaal gehad en het was in één woord verrukkelijk!!!

Voorgerecht: Tado Taco - knapperige taco met gehakt, groenten, salade en zureroom
Hoofdgerecht: Vleeselijke lust - biefstuk in gorgonzolasaus met amandelschaafsel, salade en wedgepotatoes.
Nagerecht: (ben de naam ff kwijt) - cocosijs met slagroom, mangosaus en brownies.

Het nagerecht was een beetje teveel van het goede. Hier heb ik dan ook maar een klein beetje van gehad (wat zonde!).

Maar het belangrijkste van alles was toch wel dat het ontzettend gezellig was. Bedankt M. en M.!

En nu ben ik er helemaal klaar voor. Ik blijf het best eng vinden hoor. Helemaal toen ik Sara had achtergelaten bij mijn ouders, want toen ging ik me allemaal rare dingen in m'n hoofd halen. En dat terwijl ik alleen in de auto zat. Ach, ik weet best dat het onzin is natuurlijk...maar niet iets uitzonderlijks te zijn (de gedachtes bedoel ik dan).

Hopelijk verloopt alles goed en ben ik woensdag weer thuis. Ik zal in ieder geval zodra ik weer een beetje mobiel ben achter de pc kruipen om een update te geven.

Datum maagbandoperatie bekend!

Alles is goedgegaan met Sara's "operatie". Ze is nog niet helemaal weer de oude, maar dat komt wel weer. Al met al is het meegevallen en zag het er erger uit dan het was. Toen ze van de operatietafel kwam brak m'n hart wel eventjes. Het bloed kwam uit zowel neus al mond. Errug eng om te zien. Helemaal om dan dat kleine hummeltje met de knieën tegen de buik aangetrokken te zien wegkwijnen van de pijn....Maar goed, zoals ik al zei, het viel uiteindelijk allemaal mee. Na een uurtje of twee begon ze langzamerhand zelfs alweer een beetje te spelen met de andere kindjes die net geopereerd waren. Ze is nu nog wel veel moe en geeft af en toe nog wel aan dat ze pijn heeft. Het is toch wat, dat je op deze leeftijd al dit soort dingen moet meemaken. Het schijnt bij het leven te horen.

Maar even wat anders...

Vier dagen geleden belde ik nog met het opnamebureau van het ziekenhuis in Emmen en vertelden ze me dat ik waarschijnlijk halverwege mei aan de beurt ben voor de maagbandoperatie.

Terwijl ik gisteren op de MSN-site maagbandervaringen aan het surfen was werd ik gebeld. Het opnamebureau. Er is iemand uitgevallen en of ik a.s dinsdag al geopereerd wil worden! Dinsdag al!!!!!! Ik was totaal overdonderd, maar heb natuurlijk volmondig jaaa gezegd!

Jee, over drie dagen al! Het wil nog niet helemaal tot me doordringen. Voor die tijd nog maar even een keertje uit eten! Ik heb op dit moment overigens wel de griep. Hopelijk ben ik dan weer beter, anders moet ik alnog afzeggen.

Meteen maar even het één en ander geregeld met oppas voor Sara en met m'n werk. Jemig. Het gaat nu echt gebeuren!

Ik ga het even door met het nieuws te laten bezinken. Het scheelt dat ik nu minder tijd heb om me zenuwachtig te maken.

Hieronder nog even mijn laatste lootje:


Samen met oma de eendjes voeren!

Ziekenhuis

Vandaag ben ik dus naar het ziekenhuis geweest voor onderzoeken op de afdeling anesthesie. Tenminste...dat dacht ik. Ik stond namelijk tien minuten later alweer buiten. Ik heb alleen een aantal vragen moeten beantwoorden die de verpleegkundige stelde en daarna een aantal vragen van de anesthesist. Vervolgens moest ik me wegen, werd m'n bloeddruk opgemeten, het aantal hartslagen geteld en werd er naar m'n longen geluisterd. Piece of cake! Daarna vertelde de arts wat over alles rondom de operatie en ik kon weer gaan. 's Middags heb ik nog even telefonisch contact opgenomen met het opnamebureau om eens na te gaan waar ik ongeveer op de wachtlijst stond. Nummer 8! (tenminste, er zijn nog wel meer mensen voor mij die het maagbandje krijgen, maar die zijn al ingepland voor een operatie. Er zijn dus nog zeven voor mij die ook nog ingepland moeten worden). De mevrouw aan de telefoon heeft even bekeken wanneer ik ongeveer aan de beurt zou zijn (rekening houdende met de vakantie van de chirurg) en kwam uit op 12 mei. Die datum is dus nog niet zekere, maar nu heb ik wel ongeveer een idee. Het aftellen kan nu dus een beetje beginnen. Zo'n 6 weken dus nog! Ik begin het nu wel spannend te vinden hoor!

Sara moet morgen ook naar het ziekenhuis. Ze krijgt trommelvliesbuisjes in haar oortjes en tijdens dezelfde 'operatie' worden haar neusamandelen verwijderd. Sara heeft in haar korte leventje al ontzettend vaak ooronsteking gehad en is heel erg vaak verkouden. Daarom is besloten om deze ingrepen te doen. Hopelijk is ze daarna minder vaak ziek. Het kan zelfs zo zijn dat deze moeilijke slaapster ook wat beter zal slapen 's nachts. Dat zou mooi meegenomen zijn, want na twee jaar slaapgebrek ben ik wel een toe aan een beetje nachtrust!

Klik hier voor een animatiefilmpje over het plaatsen van trommelvliesbuisjes.


Dwarsdoorsnede van het gehoororgaan. In de detailtekening zit het trommelvliesbuisje op zijn plaats

Het lijkt zo langzamerhand een medisch blog te worden. Dit zal overigens niet een structureel onderwerp worden hoor. Binnenkort ga ik het alleen nog maar over leuke dingen hebben (hoop ik).

Maagbandje

Al jaren strubbel ik, net als vele anderen met m'n gewicht. Ik kan me eigenlijk niet herinneren wanneer ik níet met m'n gewicht bezig was. Ook ik kreeg last van het zogenaamde jojo-effect. Ik viel bijvoorbeeld 10 kilo af, om vervolgens weer 15 kilo aan te komen. En ja, zo ben ik in de loop van de jaren alleen maar dikker en dikker geworden.Tot overmaat van ramp kreeg ik tijdens de zwangerschap van Sara (nu 2 jaar oud) ook nog eens last van een traagwerkende schildklier waardoor ik na de zwangerschap in korte tijd nog eens 20 kilo zwaarder werd. Waarschijnlijk heb ik al tijden last gehad van m'n schildklier (gezien de overige mentale en lichamelijke klachten die ik ondervond), maar is deze tijdens de zwangerschap "getriggerd" zoals ze zo mooi zeggen. Om een lang verhaal kort te maken: ik slik nu ruim anderhalf jaar medicijnen om mijn schildklier normaal te laten functioneren, maar dit heeft op mijn gewicht geen invloed gehad. M'n andere klachten zijn gelukkig wel erg verminderd!

Ik heb eindelijk de knoop doorgehakt en besloten om operatief iets aan m'n gewicht te doen. Na veel wikken en wegen heb ik met de chirurg in Emmen besloten om een maagband te nemen. De maagband is de laatste tijd erg negatief in het nieuws geweest, maar dit heeft mij niet van mening doen veranderen. Ik wéét dat er risicio's verbonden zijn aan de operatie zelf en dat er complicaties met de maagband kunnen ontstaan in een later stadium. Maar wat dacht je van de risico's die ik loop met mijn overgewicht??? Ik moet zeggen dat ik altijd last heb gehad van mijn omvang...maar dan in de zin van het visuele (vond mezelf gewoon lelijk). Tegenwoordig heb ik daarnaast gewoon ook lichamelijk last van de vele kilo's die ik mee moet slepen. Ik heb last van m'n knieën, van m'n rug, ben vaak moe, heb last van brandend maagzuur en van m'n darmen. En dan laat ik alle kleinere klachten voor het gemak nog achterwege. Ik moet zeggen dat ik er nu ook een beetje flauw van wordt om altijd mijn beslissing te verdedigen tegenover mensen die het zo goed bedoeld hebben. IK heb een keuze gemaakt waarvan ik denk dat het de goede voor mij is. En vanzelfsprekend ben ik niet over één nacht ijs gegaan en heb ik het hele internet doorgesurfd voor informatie en heb ik meerdere malen met deskundigen hierover gesproken. Inmiddels ken ik alle ins en outs dus wel.:iknow:Het is trouwens nog wel even twijfelachtig geweest of ik niet beter voor een duodenal switch (ds) moest gaan i.p.v. voor de maagband, omdat ik nogal van zoetige heerlijkheidjes (sweeties) houd . Een maagband zal de behoefte hieraan niet tegenhouden, maar zal uitsluitend m'n hongergevoel tegengaan. Aan de andere kant wordt een ds afgeraden als je eventueel nog zwanger wilt worden. En ja, ik ben nu nog te jong om nu a vast te stellen dat ik geen kinderen meer wil.

Daarom was de beslissing snel genomen om voor de maagband (zie het plaatje hieronder) te gaan. Dat betekent dat ik me 100% in moet zetten om niet naar sweeties te grijpen als ik mijn maagband heb. Zoals vaak wordt gezegd: een maagband is een hulpmiddel, geen wondermiddel! Ik sta nu dus op de wachtlijst voor de maagband. Aangezien ik hem in Nederland laat zetten moet ik nog tot ongeveer mei/juni wachten tot ik aan de beurt ben. Tot die tijd wil ik op eigen kracht proberen om alvast wat af te vallen. Dat scheelt weer na de operatie! Wel heb ik me voorgenomen om in ieder geval nog voor ik de maagband krijg een weekje lekker te eten. Vanaf de operatie zal ik levenslang mijn eetpatroon drastisch moeten omzetten...en daarom vind ik dat ik nog wel een keertje lekker uit eten mag, heerlijke chocolade proeven en alles waar ik verder nog afscheid van wil nemen. Zwak? Ik vind het niet...



Voor een ieder die graag meer informatie wil over de maagband(operatie) heb ik hiernaast wat handige links gezet. Ik heb daar veel aangehad toen ik zelf nog zoekende was.

Morgenochtend heb ik om 11.00 uur een afspraak bij de afdeling anesthesie in het Scheper Ziekenhuis in Emmen (daar zal ik ook geopereerd worden, door dr. Reijnen), waar ik verschillende onderzoekjes zal ondergaan. Dit, omdat er natuurlijk gekeken moet worden of mijn lichaam de operatie aan zal kunnen. Al moet ik zeggen dat de operatie op zich mee valt hoor. Het bandje wordt middels een kijkoperatie geplaats, wat me uiteindelijk 5 kleine littekentjes zal opleveren. Maar goed, elke operatie brengt risico's met zich mee, dus ook deze.



Ik hou jullie over de verdere voortgang op de hoogte!

Schrikken

Zo zo, hier ben ik weer. Nog niet helemaal weer de oude, maar ik kan in ieder geval weer wat langer achter de pc zitten.

Erg veel is er overigens niet gebeurd de afgelopen dagen. Ik ben voornamelijk aan het werk geweest en heb daarna dus twee daagjes ziek thuis gezeten.

Een aantal dagen sloeg de angst me tijdens het autorijden om het hart. Ik reed langs één van de grachten in Groningen en stond vervolgens stil voor het stoplicht. Om me heen zag ik wat mensen naar de overkant van het water kijken. Tot mijn verbazing stonden daar twee kleine meisjes aan de rand van het water. Ze waren inmiddels van de trap af naar beneden gelopen en stonden op een platform van zo'n 25 cm. breed. Hun fietsjes stonden nog boven, tegen een muurtje geleund. De beide meisjes waren met een stok in het water aan het roeren en waren zich van geen gevaar bewust. De mensen om me heen liepen of reden allemaal door, terwijl de beide meisjes steeds gekkere capriolen aan het uithalen waren. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf nog even getwijfeld heb om ook door te rijden (ik stond zoals gewoonlijk erg op tijd, aangezien Sara van de peuterspeelzaal gehaald moest worden), maar zag de pagina-grote berichten al in de krant staan de volgende dag: "twee meisjes van 4 en 6 jaar verdronken in het Schuitendiep". Ik bedacht me daarna geen moment, ben naar de overkant gereden en heb m'n auto half op de stoep geparkeerd met m'n knipperlichten aan. Toen ik de meisjes vroeg waar hun vader of moeder was zei het oudste meisje dat die thuis waren. Ik heb ze gezegd dat ze direct naar boven moesten komen en probeerde haar duidelijk te maken dat het erg gevaarlijk was wat ze aan het doen waren. Het meisje vertelde me waar ze woonde toen ik haar dat vroeg. Ondertussen zag ik aan de overkant van de weg een oude mevrouw voor het raam staan die naar achteren wees (waarmee ze aan wilde geven dat de meisjes achter haar woonde).

Ik vertelde het oudste meisje dat ik met hen mee naar huis zou lopen, omdat ze toch wel heel gevaarlijk hadden gedaan. Het meisje liet merken dat ze dit eigenlijk niet nodig vond, want ze was al zes! Om een lang verhaal kort te maken: ik heb haar nogmaals duidelijk gemaakt wat er allemaal wel niet had kunnen gebeuren als haar zusje bijvoorbeeld in het water was gevallen. Het oudste meisje schrok toen blijkbaar toch wel erg en wees me de weg naar haar huis. Daar aangekomen liepen we de achtertuin in. Vervolgens zag ik de mama van de beide meiden in de woonkamer nietsvermoedend achter haar pc, al surfend op internet. Ze kwam naar me toe en vroeg met een hele slome stem: zaten ze bij het water???? Toen ik bevestigend antwoordde leek ze helemaal niet geschokt. Ze zei me alleen dat de meisjes niet eens bij de weg mogen komen, maar dat ze zelf wel regelmatig met ze naar het water gaat. Ik heb haar er nog maar eens op gewezen dat ze echt heel eng bezig waren bij de gracht en ben vervolgens maar naar m'n dubbelgeparkeerde auto teruggegaan. Gelukkig kon er nog net een bedankje van de moeder af.

Aaaaargh.....sommmige mensen! Het leek haar echt niet te deren dat de (één van beide) meisjes iets ergs had kunnen overkomen. Sinds ik zelf moeder ben verbaas ik me alleen nog maar meer over ouders die zo achteloos kunnen zijn m.b.t. hun kinderen.

Nog even twee (simpele) lootjes die ik deze week gemaakt heb:


De kleinzoon van Sara's juf Yvonne van de peuterspeelzaal (wat een ondeugend koppie hè!) .

Gewoon een erg lieve foto van Sara, die nog schattiger wordt door die lieve madeliefjes rondom.

Klik op de foto's voor een groter formaat!

Ziek

Nee, nee...ik heb het bijltje er nog niet bij neergegooid hoor. Ik ben nog steeds van plan om lekker te blijven posten hier.

Ik had me juist voorgenomen om lekker aan m'n blog te gaan werken vanavond, maar ben opeens ziek geworden. Niets ernstigs...het lijkt op een beginnend griepje. Niet geheel onverwachts overigens, aangezien Sara ook al een week lang grieperig is. Ik zat er dus al haast op te wachten tot ik ook de pineut was (ik pik over het algemeen elk virusje mee ;( ).

Hier laat ik het voor nu dan maar eventjes bij. Hopelijk heb ik dit weekend wat meer puf om achter de pc te zitten.

Nog even een fotootje die m'n moeder vorig jaar zomer van mij en m'n meissie heeft gemaakt:



Zo ik duik m'n bedje maar eens in. 't Wordt wel es tijd (alhoewel, ik heb de hele middag al geslapen)