Voor iedereen!

Mijn trots!

SMELT...

Mijn meiden

Binnenkort weer een update. Nu alleen even een foto van m'n meiden. Gewoon, voor de leuk...



(foto met m'n gsm gemaakt, dus niet bijster scherp)

Emigreren naar Noorwegen?

M'n zwangerschapsverlof is officieel overmorgen voorbij. Gelukkig heb ik nog drie weekjes vakantieverlof er achteraan geplakt. Vanaf volgende week zal Esma de ene week 1 dag en de andere week 2 dagen naar de creche gaan (+ elke week een dag naar m'n ouders). Hoe halen ze (wie zijn ze?) het in hun hoofd om te bedenken dat een moeder na maximaal 3 maanden er al wel weer aan toe is om bruut bij haar kind vandaan gerukt te worden. Ik weet het, ik overdrijf nu een ietsiepietsie, maar zo voelt het wel een beetje. En zeg nou zelf, in landen zoals -ik geloof- Noorwegen heeft een moeder 1 jaar zwangerschaps-/bevallingsverlof, dat klinkt alleen al veel beter, toch? En in bijvoorbeeld Zweden mogen de vader en moeder het verlof ook nog onder elkaar verdelen en ook daar is dit veel langer dan hier in Nederland. Dit vraagt om een actiegroep...wie doet er mee?! ;-)

Maar waar was ik gebleven? Oh ja, Esma mocht vandaag dus van 09.30 uur tot 12.00 uur 'proefdraaien' op de creche. Bij het afscheidnemen hield ik het droog, maar ik had wel een enorme knoop in m'n maag. En ja, ik weet dat ze daar goed voor haar zullen zorgen enzo en dat ze straks als ze wat ouder is allemaal vriendjes en vriendinnetjes krijgt daar, dus voor haar is het helemaal niet zo heel erg...maar jemig zeg, voor mij is het wel even wennen dat ik haar straks hele dagen niet zie en dat een ander voor MIJN kind zorgt waar ik me de afgelopen 3 maanden bijna 24/7 mee bezig heb gehouden. Ach, het is uiteindelijk allemaal heel goed gegaan. Van de twee en half uur dat ze daar is geweest heeft ze een uur en een kwartier liggen slapen. Iets dat ze hier thuis overdag vertikt. Tja, misschien dus toch echt niet zo'n heel slecht idee zo'n creche! En stiekem vind ik het ook wel weer lekker om straks aan het werk te gaan en dan weer meer ben dan moeder alleen (ff geen stinkluiers verschonen, melkflesjes opwarmen en slaapliedjes zingen).

Verder is Esma voor de tweede keer naar het consultatiebureau geweest. En ja hoor, ze is weer door de keuring heen gekomen! Ze is nu bijna 13 weken oud en was in de afgelopen 6 weken bijna 1300 gram aangekomen!!! Oeps! Gelukkig groeit ze in de lengte ook goed, waardoor de verhoudingen enigszins in orde zijn. Verder heeft Esma haar vaccinaties weer gehad. Dat was natuurlijk even flink brullen, maar gelukkig duurde dat maar eventjes. 's Avonds was Esma wel weer een beetje huilerig, maar gelukkig bleef de koorts deze keer uit. Ik ben benieuwd hoe het slapen vannacht gaat, want ze mocht vanwege de vaccinaties niet ingebakerd worden.

Helaas ben ik zowel op de creche als op het consultatiebureau vergeten foto's te maken. Daarom in plaats daarvan een leuk filmpje voor jullie:

Memobord

Ik had nog wat stofjes over van het jurkje en het rokje die ik voor Esma heb gemaakt. Op internet kwam ik een leuk voorbeeld tegen van een memobord die je zelf kan maken, dus ben ik aan de slag gegaan. Zelf gebruik ik het bord om de haarklipjes van Esma op te bewaren.

Wat heb je nodig?
- schildersdoek (erg goedkoop te vinden bij de Action) in een formaat die je zelf het mooist vindt. Ik heb gekozen voor het formaat 30cm x 30cm.
- lappen stof (je moet hiermee heel het schildersdoek kunnen bedekken, bekijk dus hoe groot het moet zijn)
- lint en/of kant
- schaar
- punaises

Uitleg
- Leg de stof met de lelijke kant naar boven voor je uit en leg er het schildersdoek met de voorkant op.
- Trek dan steeds een stukje stof achter het doek en zet het vast met een punaise. Dit herhaal je net zolang totdat de stof goed gespannen zit om het schildersdoek. Zelf heb ik daarna nog een tweede lap stof om een gedeelte van het doek gespannen.
- Pak dan je lintjes/het kant en knip ze in verschillende stukken (even om je memobord doen, zodat je ziet waar je ze ongeveer moet afknippen). Span deze ook om je memobord en zet ze op de achterkant vast met een punaise.
- Steek eventueel op de plaatsen waar de lintjes elkaar kruisen een punaise. Dit geeft een leuk effect, maar zorgt ook voor meer stevigheid.


En voilá, je hebt een memo-/klipjesbord:

Mini-mensje

Even ons mini-mensje spammen hoor:

Ze heeft vannacht trouwens van 21.20 uur tot 07.20 uur geslapen! Hier kan ik wel aan wennen...

Rocky

Gisteravond en vanochtend (ik kon na 3,5 uur geslapen te hebben vanaf 6 uur helemaal niet meer slapen) achter de naaimachine gezeten en een vrolijk rokje voor Esma gemaakt.



Moet daarbij meteen aan deze reclame denken: Bol.com-reclame. Ken je die? Erg grappig vind ik hem!

Gesminkt

Sara vroeg me vanmiddag of ik haar wilde sminken. Het liefst als prinses. Uiteindelijk zijn we voor een bijzondere versie van een 'glitterprinses' gegaan. Het resultaat:

De haarspeldjes mochten wat haar betreft niet ontbreken. Ze heeft er daarom meteen maar een stuk of twintig ingestoken.

Foto's deel II

Door alle drukte helaas geen tijd om uitgebreid te bloggen. Wel heb ik weer wat fotootjes van Esma gemaakt vandaag. Ik zal er een paar plaatsen.

En jee, wat gaat ze op Sara lijken zeg. Ik zal binnenkort de babyfoto's van Sara er eens bijzoeken en hier plaatsen.

Foto's

Hier gaat alles goed. De kraamverzorgster is alweer een aantal dagen weg en wij wennen langzamerhand een beetje aan ons nieuwe ritme. Esma is 's nachts tot nu toe elke nacht nog maar één keer wakker geweest. Dit was bij Sara echt wel anders! Verder is ze ook wel rustiger overdag. Ze huilt eigenlijk alleen als ze honger heeft of een vieze luier. Maar tjonge jonge, als ze huilt dan is het net een sirene!

Alvast wat fotootjes:

Naast borstvoeding krijgt Esma af en toe wat bijvoeding. Sara vind het (nu nog) maar al te leuk om het flesje te geven.

Hoe zo scheel? :-)))

En die handschoentjes zijn dus tegen het krabben (dat mag ze graag doen).

De traktatie voor Sara's school:

Het bevallingsverhaal

Dinsdag 2 juni had ik om 12.20 mijn laatste controleafspraak bij de verloskundige. Ze heeft gekeken of ze me nog een keer kon strippen, maar bij het toucheren bleek dat de vliezen eigenlijk al los waren van de baarmoedermond. Ze heeft voor de zekerheid nog wel een beetje gestript. Ze gaf daarbij aan dat dit waarschijnlijk niet zo heel veel effect meer zou hebben. Tevens liet de verloskundige weten dat ze voor de maandag erop een afspraak bij de gynaecoloog in het ziekenhuis zou maken voor onderzoeken en dat ik de dag erna dan ingeleid zou worden. Omdat ik meteen inleidbaar was (reeds 2 cm ontsluiting en al een beetje verweking van de baarmoedermond) zou ik dan meteen aan het infuus moeten, zonder eerst een gel te krijgen. Aangezien de verloskundige wist hoe ik tegenover inleiden stond (vanwege mijn nare ervaring hiermee tijdens de bevalling van Sara) liet ze weten dat ik dinsdagochtend meteen om een ruggenprik kon vragen en die dan ook zou krijgen. Dat stelde me enigszins gerust. Stiekem hoopte ik natuurlijk wel dat ik eerder dan maandag zou bevallen en eigenlijk ging de verloskundige daar ook wel een beetje vanuit. Sara was immers ook niet al te laat geboren.

Ongeveer twee uur na het bezoekje bij de verloskundige kreeg ik last van menstruatieachtige krampen. Aangezien ik dat de vorige twee keren na het strippen ook had putte ik hier niet al te veel hoop uit. De krampen hielden ongeveer tot 20.00 uur aan, maar waren niet erg regelmatig. Vaak zat er wel een minuut of 17 tussen en een enkele keer een minuut of 8. Rond een uurtje of acht ’s avonds stopten de (voor)weeën. Weer een nacht zonder bevalling bedacht ik me, maar ik kon er niet erger naast zitten. Rond 23.00 uur kreeg ik af en toe een wee, maar dat was niet meer dan een keer of 2 per uur. Tegen half één ben ik gaan slapen die nacht. Een uurtje later werd ik wakker van een flinke wee. Nadat er zo’n 5 minuten later weer hevige wee kwam ben ik maar uit bed gegaan. “Zal het dan toch…”, dacht ik. Diden was nog wakker en zat in de woonkamer. Ik heb hem laten weten dat het heeeel misschien toch wel eens zo ver zou kunnen zijn. De weeën kwamen inmiddels elke vijf minuten en waren heviger dan de weeën die ik de rest van de dag had gehad. Ik moest ze inmiddels wegpuffen om het vol te kunnen houden. Om 2.05 uur heb ik de verloskundige gebeld en uitgelegd dat de weeën nu toch wel steeds regelmatiger kwamen en al behoorlijk heftige waren. Ik had (in tegenstelling tot wat ik tot nu toe steeds geroepen had) opeens het gevoel dat de bevalling wel eens heel snel zou kunnen gaan verlopen. Dat gaf ik ook aan bij de verloskundige. Een kwartiertje later was de verloskundige al gearriveerd. In tussentijd kwamen de weeën elke 2 a 3 minuten. De verloskundige heeft me getoucheerd en toen bleek dat ik nog maar 3 centimeter ontsluiting had. Verder vond ze ook dat ik nog aardig rustig was tussen de weeën door, maar ook tijdens de weeën. De verloskundige liet me weten dat ze niet met zekerheid kon zeggen of de weeën deze keer wel door zouden zetten en dat ik die nacht zou bevallen. Ze adviseerde me om een tijdje onder de douche te gaan zitten, zodat de pijn misschien wel zou verminderen. Ik mocht haar weer bellen als de weeën anders (heftiger?) zouden worden of als ik het echt niet meer vol kon houden.

Zo gezegd zo gedaan. Ik ben onder de douche gegaan. In plaats van de dat pijn afnam werd de pijn steeds erger. Op een gegeven moment was deze pijn zo ondraaglijk dat ik me, tussen twee weeën in, snel heb afgedroogd, heb aangekleed en Diden de opdracht heb gegeven om toch de verloskundige maar weer te bellen. De verloskundige was nog maar drie kwartier weg, dus eigenlijk voelde ik me ook nog wel een beetje bezwaard om haar nu alweer terug te roepen. Aan de andere kant was de pijn niet meer weg te puffen en had ik daarnaast al het gevoel dat ik wat lichte druk voelde van de baby. Naar mijn idee kon het dus niet meer lang duren voor de baby zou komen. De verloskundige was om 03.30 uur weer bij ons thuis en kon meteen zien dat ik in een hele andere ‘toestand’ was als een uur daarvoor. Inmiddels had ik 4 centimeter ontsluiting, maar de baarmoedermond was al bijna helemaal verweekt. Ook het hoofdje was in een uur tijd een stuk dieper komen te liggen. De verloskundige belde direct het Martini Ziekenhuis om door te geven dat we er aan zouden komen. Diden belde mijn ouders. M’n moeder zou bij de bevalling aanwezig zijn en mijn vader zou bij ons thuis blijven bij Sara (die heerlijk door alles heen heeft geslapen).

Om 04.15 uur waren we in het ziekenhuis. De pijn was voor mij niet meer te handelen en daarom smeekte ik bijna om een ruggenprik. De verloskundige wilde me eerst toucheren en toen bleek dat ik inmiddels al 6 à 7 cm ontsluiting had. Een ruggenprik was volgens haar niet meer mogelijk. Voordat deze toegediend wordt moet de baby eerst een half uur middels een CTG gecontroleerd worden en dat was niet haalbaar. De verloskundige liet mij weten dat ik binnen dat half uur zeker al zou gaan bevallen. Ze bleek gelijk te hebben. Om 04.38 uur had ik volledige ontsluiting en kon ik beginnen met persen. Om 04.53 uur werd onze tweede dochter, Esma Medina, geboren! Esma werd op mijn buik gelegd. Wat een onwerkelijk gevoel blijft zoiets toch!

Esma had een prima start. Ze begon meteen te huilen en doorstond alle eerste controles met glans. Ze had een apgarscore van 9/10/10 en een gewicht van 3490 gram. Heel keurig dus. Binnen een uur werd Esma aan m’n borst aangelegd. Ook dit verliep prima. Terwijl ik snel even ging douchen is Diden Sara gaan halen om haar zusje te bewonderen. Sara was meteen verkocht! (het cadeautje dat Esma voor haar had meegenomen kan hier enigszins mee te maken hebben ;-)). En daarna mochten we alweer naar huis. Een trotse papa en mama, grote zus en oma. Wie had kunnen denken dat het uiteindelijk allemaal zou snel en voorspoedig zou verlopen!

En dit is haar dan:

Het gaat hier heel goed. Esma doet het prima op mijn borstvoeding. Het komt nu steeds meer op gang en inmiddels is ze ook alweer aan het aankomen. De afgelopen twee nachten is ze maar één keer wakker geworden en slaapt na de voeding weer heerlijk verder. Ook overdag is het een heerlijk rustig en tevreden kindje. Dit was met Sara wel anders! Wel kun je zien dat er net zoveel pit in zit als bij Sara, want áls ze huilt...dan huilt ze ook goed!

Met mij gaat het ook goed. Ik heb deze keer veel minder bloed verloren, waardoor ik een veel betere start heb. Ik heb meer energie en ook minder pijn. Sara is echt heel blij met haar zusje en wil haar continu kussen, knuffelen en aaien. Ze vindt dat ze zo'n zacht huidje heeft zegt ze steeds . En ook Diden is zo trots als een pauw met z'n tweede dochter. Daarnaast hebben we een erg jonge (21 jaar!), maar leuke kraamverzorgster. Dat scheelt ook een hoop. Al met al redden we het hier dus prima met z'n allen.

Alles is klaar, baby kom nu maar!

Jaaaa, vandaag ben ik uitgerekend! Het ziet er niet naar uit dat ik bij die 4 procent hoor die op de uitgerekende datum bevalt, al is Sara er heilig van overtuigd dat dit nog wel gebeurt. Ik heb haar uitgelegd dat het ook nog wel 15 dagen of langer kan duren, maar daar wil ze niet aan. Ze spreekt haar zusje dan ook regelmatig toe dat ze nu toch echt wel moet komen . Op zich voel ik me goed en hou ik het nog wel eventjes vol. Alleen m'n nieuwsgierigheid verliest het af en toe een beetje van m'n geduld. Morgen moet ik naar de vk voor hopelijk m'n laatste controle...maar ja, je weet het niet hè.

Voor mama

Ze leeft mijn leven met mij mee,

nooit alleen maar met z'n twee.

Raadgeefster op de achtergrond,

maar houdt soms ook wijselijk haar mond.

Mijn moeder, een toevluchtsoord...

een troost, soms zonder een woord.

Het vertrouwde en de zorg is daar,

waar ik het bij haar steeds weer ervaar.

Daarom wil ik met dit gedichtje laten weten,

jij bent mijn moeder, dat zal ik nooit vergeten!

Ik zeg het niet makkelijk of gauw,

maar ditmaal toch: ik hou van jou!

(door Edith Houghton)

M'n moeder is vandaag voor de zoveelste keer tijdens m'n zwangerschap langsgeweest om me te helpen met m'n huishouden. Doordat dit mijzelf niet meer zo gemakkelijk afgaat (en het bij Diden met de Franse slag gebeurt) had ze aangeboden om vandaag m'n keuken schoon te maken. En ik kan je vertellen: deze is nog nooit zo schoon geweest.

Bedankt mam!

De babykamer

Onze babykamer! Hij is zo goed als af. Er komen alleen nog grote witte houten letters op de turquoise-kleurige muur met de naam van de baby...maar die plakken we na de geboorte pas op ;-)

En het wiegje waar ze eerst in komt te liggen. Deze zullen we de eerste tijd bij ons op de slaapkamer laten staan.

Rood met witte stippen

Ik heb voor het eerst een jurkje genaaid. Ter inspiratie heb ik dit jurkje van Esther gebruikt (eigenlijk heb ik hem een beetje gekopieerd...maar sssht niet verder vertellen hoor!). Best lastig nog, zo zonder patroon, maar belangrijker nog: zonder ervaring.

Dit is het geworden:

KUS

Sara is gisteren met het buurtclubje naar de theatervoorstelling van KUS geweest. En ja hoor, KUS heeft inmiddels K3 verslagen en Sara is nu groot fan. Alleen Mega Mindy doet het nog beter bij Saartje.

Ze heeft meteen opa gevraagd of hij wat cd's/dvd's van Kus voor haar wil branden. Ach ja en opa kennende....

Weer een creatieve bui

En daarom ben ik maar eens aan de slag gegaan met een hanglampje voor de babykamer. Gewoon...met wat vilt en lintjes. Dit is het geworden (sorry voor de slechte kwaliteit van de foto's):

I'm a Barbie-girl

Zo trof ik Sara van de week op de bank aan toen ik 's ochtends wakker werd. In haar prinsessenjurk mét dikke klodders make-up op:

Morgen 36 weken zwanger!

(Foto gemaakt door Sara :-))

Zwangerschapsverlof!

Afgelopen woensdag weer een groeiecho gehad. En hij was goed! De baby is nu ongeveer 2400 gram en dat betekent dat ze zo'n 400 gram gegroeid is in twee weken tijd. Dit was voor de gynaecoloog voldoende. Ik mag dus gewoon onder behandeling blijven bij de verloskundige en hoef voorlopig geen groeiecho's meer. Het zal niet zo'n groot kind als Sara worden (3900 gr. bij de geboorte), maar dat vind ik helemaaaal niet erg. De baby is overigens ook ingedaald en dat vermoeden had ik al. Ze lag overigens nog niet helemaal vast, maar dus al wel in het bekken.

En ik heb nu officieel zwangerschapsverlof!!! Ik moet nog wel wat dingetjes thuis afmaken voor het jaarverslag van de OR, maar hé...ik kan m'n eigen tijd nu weer een beetje indelen en ondertussen ook de laatste handelingen aan de babykamer verrichten.

Ik voel me trouwens nog steeds goed, op wat kleine klachtjes na. Al merk ik wel dat ik echt in de laatste paar weekjes zit, want het begint nu allemaal wel wat (letterlijk en figuurlijk) zwaarder te worden.

Ik met mijn grote liefde

Nog een foto door Geertje gemaakt. Eindelijk heb ik eens een leuke foto van Sara en mij samen. Bedankt Geertje!

Tagged!

Ik ben getagged door Gerda!

Wat is op dit moment je obsessie?
Hmm, een echte obsessie heb ik geloof ik niet. Iets waar ik de laatste tijd wel veel over in gedachten ben is natuurlijk mijn zwangerschap en ons tweede prinsesje in wording (Wat moet ik nog wel niet allemaal regelen voor de bevalling zich aandient? Wanneer zal ik bevallen? Hoe zal de bevalling deze keer verlopen? Is ze gezond? Hoe zal ze er uitzien? Zal ze op Sara lijken? Wat voor karaktertje zal ze hebben? Hoe erg zal ons leventje veranderen? etc.) . Jemig, dit klinkt best wel obsessief moet ik bekennen...

Wat draag je nu?
Op dit moment een zwart strak positiejurkje. Vanmiddag van m'n nicht gekregen en ik wilde hem even passen. Hij zit zo lekker dat ik hem nu meteen maar heb aangehouden.

Doe je vaak een dutje?
De laatste tijd niet meer zo heel vaak. Voor de zwangerschap ook niet. Maar de eerste 19 weken van de zwangerschap deed ik bijna niet anders. Als ik niet hoefde te werken en Sara was naar school, dan sliep ik zo wel 6 à 7 uur extra overdag. Tja, dat klinkt niet echt meer als een dutje hè.

Wie heb je het laatst een knuffel gegeven?
Sara toen ik haar net naar bed bracht. Gelukkig heb ik een dochter die net zo veel van knuffelen houdt als ik zelf.

Wat zou je willen veranderen?
Aan mezelf? Euh, heb je even? Nee hoor, tegenwoordig ben ik best wel tevreden met mezelf. Sinds ik bijna 60 kilo ben afgevallen kan ik in ieder geval weer in de spiegel kijken zonder enorm depressief te worden. En tegenwoordig loopt m'n leventje ook eigenlijk best wel lekker. Ik heb me in jaren niet zo goed gevoeld moet ik zeggen. Als ik iets aan m'n karakter zou moeten veranderen zou ik in ieder geval meer geduld willen hebben, me minder aan willen trekken van wat een ander van me vindt, minder vaak beren op de weg willen zien en af en toe eens wat zekerder van mijn eigen kunnen willen zijn.

Wat wordt het avondeten?
Dat hebben we al lang en breed achter de kiezen. Graag wilde ik dat ik nu kon opscheppen over mijn geweldige kook-kwaliteiten en ons hoge niveau qua gezond eten, maar ik moet helaas bekennen dat we vanavond een patatje met een kaassoufflé hebben gehad. Sara had zwemles gehad en het zag er naar uit dat we daarna nog op visite moesten (wat uiteindelijk niet doorging). Daarom hebben we (weer eens) voor snel en gemakkelijk gekozen.

Wat heb je voor het laatst gekocht?
Afgezien van dat patatje en de boodschappen van vanmiddag? Ik geloof dat het laatste wat ik aan non-food heb gekocht de vrolijk gekleurde bloemen voor op onze balkons moet zijn.

Waar luister je nu naar?
Naar het geluid van de televisie (RTL exclusief) en het gezoem van de luchtfilter in onze vissenkom.

Welk weerstype is favoriet en waarom?
Alle seizoenen hebben wel wat, maar ik ben echt gek op de lente. De eerste warme lente dag waarop je zonder jas naar buiten kan...dat gevoel blijft onbeschrijfelijk!

Hoe laat sta je gewoonlijk op?
M'n wekker gaat in ieder geval om 07.15 uur. Sara wekt me regelmatig nog eerder. Maar het moment dat ik mezelf daadwerkelijk m'n bed uitsleep ligt vaak toch nog een stuk later - bloos -. Meestal rond een uurtje of 07.30 uur. Als de baby straks geboren is zal dat wel anders gaan.

Wat is je doel?
Poeh, wat een moeilijke vragen zo laat in de avond. Ik denk dat mijn belangrijkste doel is om iets van m'n leven te maken en om te zorgen dat ik mijn beide kinderen zo opvoed dat ze later tevreden kunnen zijn (en dat ook zelf zien) met hun eigen ik.

Zeg iets over degene die jou getagged heeft?
Gerda is een ontzettende lieve vrouw en moeder die ik in de afgelopen jaren heb leren kennen als iemand die recht door zee is, zonder dat ze daarbij anderen kwetst. Ze heeft naar mijn idee veel te veel dingen meegemaakt die ze absoluut niet verdient, maar waardoor ze wel heeft laten zien dat ze sterker is dan ze zelf misschien wel denkt. Daar heb ik enorm veel respect voor!

Wat is je favoriete vakantieplek?
Ik heb niet echt een specifieke favoriete vakantieplek. Ik kan wel zeggen dat ik weinig met koude landen heb, maar wel weer heel veel van waterrijke omgevingen houd. Een land waar ik nog nooit ben geweest, maar die mij wel altijd enorm aantrekt is Italië. Wat ik me er van voorstel: lekker eten, fantastische taal, mooie mensen (over het algemeen dan), heerlijk temperatuurtje in de zomer, mooie landschappen, geweldige muziek en ga zo maar door. Ja, daar moet ik echt nog eens naar toe!

Welke films kun je keer op keer bekijken?
"Feel-good-movies". Van die films waar je een paar uur na het kijken ervan nog met een big smile rondloopt.

Welk boek lees je op dit moment?
Meestal lees ik chicklits (of anders gezegd: ik verslind ze!), maar op dit moment ben ik bezig in het boek "Is er hoop" van Renate Dorrestein. Het boek is nog niet in de winkel te koop (vanaf morgen wel geloof ik), maar ik lees het omdat ik er straks een recentie over moet schrijven voor een bepaalde website. Kort gezegd gaat het boek over de bijzondere relatie tussen een oma en haar verstandelijk gehandicapte kleinzoon. Tot nu toe ben ik er erg positief over!

Wat geeft je momenteel het meeste plezier waar je je ook schuldig over kunt voelen?
Niets doen. Vooral na een dag werken kan ik enorm genieten van het lekker op de bank hangen en niets doen. Eigenlijk moet ik nog zo énorm veel doen voordat de baby geboren wordt (verhuisdozen van anderhalf jaar geleden uitpakken, babykamer verven en inrichten, douche schoonmaken, muur in de douche verven, keukenkastjes uitsoppen, speelgoed uit de speelgoedbakken van Sara uitzoeken/weggooien, te klein geworden kleding van Sara uitzoeken en in de schuur opbergen, en dan natuurlijk nog alle andere dagelijkse huishoudelijke klusjes) en dat geeft me tegelijker tijd ook een vervelend en schuldig gevoel.

Hoe ziet het landschap van je gedachten eruit?
Groen, waterrijk en dan het liefst op een moment dat de zon net ondergaat na een heerlijke warme dag.

Wat is de laatste quote die indruk op je heeft gemaakt?
- Believe that life is worth living and your belief will help create the fact - William James

Welke vaardigheid zou je willen hebben?
Ik zou graag heel goed willen kunnen zingen. Echt vals zing ik niet geloof ik, maar ik zou wel zo goed willen kunnen zingen dat ik voor een publiek van duizenden mensen op kon treden (en dat ze het dan nog mooi zouden vinden zou ook wel fijn zijn ;-)) zonder dat ik daarbij last had van faalangst en de daarbij behorende trillende knieën en stembanden.

Waar wacht je op?
Op dit moment op de dag dat m'n zwangerschapsverlof ingaat (vanaf 27 april), zodat ik eindelijk tijd heb voor al die dingen die ik dus nog moet regelen (zie boven). En eigenlijk ook wel een beetje op het moment dat ik eindelijk m'n kleinste meisje straks in de armen kan sluiten. Al moet ik wel zeggen dat ik daarmee nu minder haast heb dan bij de zwangerschap van Sara. Toen wilde ik - vooral door alle klachten die ik had - graag snel bevallen. Nu ik minder last heb van klachten en weet dat het - als het goed is - m'n laatste zwangerschap is, mag het van mij ook nog best wel eventjes duren. Kan ik nog lekker even genieten van m'n ronde buik en van de bewegingen van de kleine in m'n buik.

Ik geef de vragen door aan Marjolein en Esther. Succes dames!

De Mikkelhorst

Vorige week was het al net zulks mooi weer als deze week. Ik ben toen met Sara naar Zorgboerderij "De Mikkelhorst" in Haren geweest. Zij bieden dagbesteding aan mensen met een verstandelijke handicap.

Ik kwam nog een paar fotootjes op m'n camera tegen die we op die dag gemaakt hebben.

Krullenbol:




Schattig hè...




Moeders mooiste:

Nick en Simon

Gisteren ben ik met m'n moeder naar het concert van Nick en Simon geweest in Martiniplaza hier in Groningen. In december had ik haar de kaartjes cadeau gedaan voor haar verjaardag en nu was het dan eindelijk zover. We hebben de afgelopen twee weken nog wel even in spanning gezeten of het concert wel door zou gaan, aangezien de beide heren een aantal concerten had afgelast als gevolg van het auto-ongeluk dat ze in Spanje hebben gehad. Maar gelukkig waren de concerten in Groningen deze week weer de eerste optredens die ze deden.




We hebben echt een geweldige avond gehad! Ook live zijn ze erg goed...dat heb ik met andere artiesten wel eens anders meegemaakt.