Weer terug!

Jaaaah, we zijn weer terug! Eigenlijk alweer ruim een week, maar ik heb nog niet eerder de tijd gevonden om er even rustig voor te gaan zitten om m’n weblog bij te werken.

We hebben het heerlijk gehad. We zijn om precies te zijn 10 dagen in Algerije geweest en met de reis erbij gerekend zijn we bijna twee weken weg geweest. Precies goed. We hebben zo elke dag iets leuks kunnen ondernemen. We zijn een paar daagjes naar het strand geweest, we hebben wat marktjes bezocht, we hebben het centrum onveilig gemaakt, we hebben zelfs een pretpark bezocht, we zijn meerdere malen uit eten geweest, hebben hele stukken met de auto door het mooie landschap gereden en hebben verschillende dorpjes bekeken. Verder zijn we regelmatig bij verschillende familieleden uitgenodigd om te komen eten. Errrug leuk en gezellig dus.

Helaas heb ik niet altijd de foto’s kunnen maken die ik zou willen maken, aangezien het niet altijd even veilig is op straat. Ik werd dan ook regelmatig door Diden en zijn familie gewaarschuwd als ik weer eens een plaatje wilde schieten. Voor je het weet heb je een mes op je keel en is je fotocamera weg. Ja ik weet het, dat klinkt weer wat minder gezellig…maar het hoort wel een beetje bij dit soort landen. Wat dat betreft valt de criminaliteit in Nederland nog best mee hoor!

Al met al toch zo’n kleine 200 (!) foto’s genomen. Ik zal zo snel mogelijk eventjes een greep uit die foto’s posten (blogger doet weer raar en ik kan daarom geen foto's plaatsen), maar de komende weken (maanden, jaren?) zullen jullie vast nog wel vaker wat foto’s van onze vakantie tegenkomen hier. Ik heb in ieder geval weer heel veel scrapwerk te verrichten!

Het vervelende was overigens wel dat ik vijf dagen voor ons vertrek door m’n enkel ben gegaan (gebeurt me regelmatig). Jemig zeg, was even vergeten hoeveel pijn dat ook alweer deed. Ik was echt even zo’n minuutje of 20 niet helemaal op deze wereld. Ik ben nog net niet flauw gevallen van de pijn, maar jee wat voelde ik me beroerd!

We hadden in de planning om, als we met de boot over waren gegaan van Algerije naar Spanje, in Alicante nog wat daagjes te verblijven. Doordat m’n enkel nog niet helemaal genezen was hebben we dit toch maar niet gedaan en zijn we diezelfde dag nog teruggevlogen naar Nederland.

Wel een beetje een abrupt einde aan onze vakantie, maar ach…ik ben inmiddels wel een beetje gewend dat bij ons alles altijd anders loopt dan gepland.

Maar onze vakantie eindigde niet alleen anders dan verwacht, hij begon ook een beetje vreemd. We zouden namelijk met de trein naar Schiphol rijden op maandagavond en zouden dan dinsdagochtend om 7 uur naar Alicante vliegen, vanaf daar wilden we dan de boot naar Oran (Algerije) nemen. In de trein ging het mis. We hadden heel veel bagage bij ons (2 hele grote weekendtassen, twee schoudertassen, een vouwfiets, een buggy en Sara :). Sara viel zo’n kwartier na vertrek al in slaap, dus hadden we geen problemen met haar te vermaken. Tot zover dus nog alles goed. Tot we in Amersfoort aankwamen waar we moesten overstappen.

We gingen ruim 10 minuten voor aankomst alsvast al onze spullen naar uitgang slepen, zodat we zeker wisten dat we op tijd de trein konden uitstappen. NOT! We stonden in de achterste coupé bij de uitgang en de trein stond te ver naar achteren (of hij was te lang?), waardoor er geen stuk perron was waar we uit konden stappen. Jeetje wat nu? We bedachten ons geen moment en vertrokken met de vele bagage naar een ander uitgang. Aangezien we zoveel spullen hadden en we snel moesten zijn, waren er een aantal mensen die ons meehielpen met het dragen van de spullen naar de andere uitgang. Een meisje droeg Diden’s weekendtas en een jongen duwde de slapende Sara in haar buggy naar de uitgang. Het meisje kon nog net uitstappen, maar de deuren sloten voor onze neus en de trein reed weg. Terwijl we helemaal verbijsterd waren zien we door de ramen van de trein het meisje op het perron staan….met Diden’s tas.

Jullie willen niet weten wat er door ons heenging! Diden’s paspoorten (Algerijns en Nederlands) zaten in de tas, dus zonder die tas konden we niet eens vliegen. Terwijl de trein verder reed gebaarde Diden naar een jongen die ook bij de tas stond, en die hij van gezicht wel kende, dat hij de tas mee moest nemen. Toevallig had Diden hem in de trein nog gegroet en gevraagd of hij ook naar Schiphol ging en dat bleek inderdaad het geval.
We hadden dus een stille hoop dat deze jongen de gebaren van Diden begrepen had en de tas mee zou nemen.

Onze trein reed ondertussen verder. We zijn op het eerst volgende station uitgestapt (Utrecht) en zijn meteen maar gaan informeren bij de ticketservice of er bij hun een melding binnen was gekomen. Dit was helaas niet het geval. De meneer achter de balie heeft nog allerlei telefoontjes gepleegd om te achterhalen waar de tas gebleven was. Ondertussen was het al middernacht geweest en zaten we nog steeds zonder tas. Een paar uur later zouden we moeten inchecken, maar zonder paspoort konden we dit wel vergeten. De meneer van de NS kon ons meedelen dat er contact was gelegd met de conducteur van de trein die wij hadden moeten hebben en waar dus hopelijk de jongen in zat die Diden’s tas had meegenomen. Helaas had de conducteur de jongen niet gevonden. Ook op Amersfoort en Schiphol was geen tas afgegeven volgens de medeweker van de NS. Wat nu?

We hebben om kwart over 1 ’s nachts alsnog maar een trein naar Schiphol genomen om daar zelf na te vragen. Jeetje, wat duurt zo’n reis dan lang zeg! Ondertussen kon ik gelukkig nog redelijk relativeren. Beter deze situatie, dan dat de jongen die Sara in de buggy duwde als eerste de trein uitgestapt was. Ik weet niet wat ik dan had gedaan. Waarschijnlijk aan de handrem trekken.

Om een lang verhaal kort te maken, op Schiphol aangekomen was er in eerste instantie nog niets bekend. Een half uurtje nadat we daar waren aangekomen kwam de jongen uit de trein opeens ons afgelopen….met Diden’s tas!!! O god, wat waren we blij zeg!

Onze reis kon vervolgen en alles is verder goed gegaan!

En nu…nu zijn we alweer ruim een week thuis en ik ben zelfs alweer een aantal dagen aan het werk geweest. Wel even wennen, maar ook wel weer lekker. Als ik in het buitenland ben geweest (vooral Zuid-Europa en Noord-Afrika) ga ik toch m’n eigen wc, douche en bed het meeste missen. Dat werkt daar allemaal toch allemaal net even anders als hier. En ook voor Sara is het wel fijn, want die is daar helemaal lek geprikt door de muggen. Niets hielp er meer tegen.

Nee, we hebben een geweldige vakantie gehad, maar niets kan op tegen ons eigen kleine landje hoor. En helemaal niet nu het hier bijna net zo warm is als in het buitenland!



(ik ben inmiddels 21 kilo kwijt! In de vakantie gelukkig niet aangekomen, ondanks veel ijs, pizza, calorierijke frisdrank (light is er nauwelijks te vinden) en twee keer per dag warm eten!)