De koeien hebben staarten

Ook hebben jullie nog een logje over Sintmaarten tegoed.

Dit jaar heeft Sara voor het eerst meegelopen met Sintmaarten. Ze had welgeteld twee lampionnetjes gemaakt (één op de creche en ééntje op de peuterspeelzaal) en daar was ze zooo trots op!

Ruim twee weken van tevoren hebben we de liedjes al geoefend. Naast het welbekende sintmaarten de koeien hebben staarten, kende ze ook 11 november is de dag uit haar hoofd. Ik had mijn twijfels of ze wel zou gaan zingen op het moment dat het er op aan kwam,, aangezien mevrouw best wel een eigen willetje heeft. Tot mijn grote verbazing zong ze telkens uit volle borst mee. Het scheelde wel dat we met drie nichtjes hebben gelopen, want zo had Sara er alleen maar meer lol in.

Eerst even bij mama voor de deur oefenen

En nog eentje...

Omdat er zware storm en flinke regenbuien voorspeld waren hebben we er toch maar voor gekozen om op het overdekte winkelcentrum te gaan lopen. Eigenlijk niets voor mij, omdat ik die drukte nog niet echt gezellig vind. Toch hebben we het allemaal enorm naar onze zin gehad!

Wat voor lekkers zullen we hier krijgen?

Helaas eindigde de avond wat minder leuk voor ons. Toen we weer naar de auto liepen kwam ik erachter dat ik mijn sleutelbos (met daaraan zo'n beetje alle sleutels die ik bezit, inclusief de autosleutel) niet in mijn jaszak of tas had zitten. Toen ik snel terugdacht besefte ik me dat ik hem in de kofferbak van mijn auto had moeten laten zitten. Mijn nicht had namelijk de kofferbak dichtgedaan en we hadden er beiden niet aan gedacht om de sleutels eruit te halen. Dus....snel naar de auto gerend en wat bleek: de sleutels waren weg! Nergens meer te bekennen.
Er zat dus niets anders op dan de auto te laten staan. M'n moeder heeft m'n nicht naar huis gebracht en ik ben vervolgens met haar auto naar Diden gereden om de reservesleutels van de auto te halen. Ook meteen de politie maar even gebeld, maar ook daar was geen melding binnengekomen van iemand die een sleutelbos gevonden had. Ik baalde enorm en besefte me meteen dat 11 november nooit meer de 11 november van voorheen zou zijn (klinkt wel erg zwaarmoedig...ik weet het!).

Maar....drie dagen later ben ik voor de zekerheid nog maar even langs het politiebureau gereden, voordat ik sleutels bij zou laten maken. En, je raad het al: daar lag mijn sleutelbos inderdaad!

Al met al dus toch nog een goede afloop van het hele verhaal. En ik beloof, dat ik volgend jaar gewoon weer heel erg van de 11e november zal genieten!